تا بداني نبودنت ازارم ميدهد...لمس كن نوشته هايي را كه لمس نشودني است وعريان كه از قلبم بر اين صفحه ميچكد...لمس كن گونه هايم را كه لبريز اشكند...لمس كن لحظه هايم را،لمس كن اين با تو نبودنها را...

ومن نبودنت را در اين خزان بي سرانجام مينويسم.

. ديوارهاي سكوت با ته مانده هاي تكه اي از تنهائي بر سايه هاي سرگردان آويخته است   روياهاي ديروز و امروزآغشته به بلور اشك با آئينه به استقبال چهره تنهائي مي رود بر ويرانه هاي محتضر رابطه تا زبان فهيم منطق راانكار كند . . .

با همه براي هيچكس اين همه تنهائي را چگونه قسمت كنم . وتو خود ميداني كه هيچ يعني همه چيز.

يه روز وقتی به گل نيلوفر نگاه مي کردم ترس تموم وجودمو

 برداشت که شايد منم يه روزمثل گل نيلوفر تنها بشم!

سريع از کنار مرداب دور شدم.

 حالا وقتي که ميبينم خودم مرداب شدم دنبال يه گل نيلوفر

 مي گردم که از تنهايي نميرم و حالا مي فهمم ...

گل نيلوفر مغرور نيست اون خودشو وقف مرداب کرده...